Maziden…
Geçmişi düşününce bazı kokular, bazı melodiler ve illaki bazı mısralar burnunun direğini sızlatır insanın..İşte bu mısralar da öyle, ölümsüzleştirmiştik kelimeleri bilenler bilir, buyrun;
Sen dostumsun benim;
Gülünce güneşler açan
Bulutlara, rüzgarlara asarım her gece suretini
Her gece dağlar kadar kafamda
Belki mektuplar yazarım
Unutma dostumsun benim.
Nerede isen, orada ölmek isterim…
Sen dostumsun, dostum
Gülünce etrafa ışık saçan
Biliyor musun?
Kent bu gece insanı ürperten sessizlikte
O sessizlikten sanki birileri
Evet birileri çığlık çığlığa bağırıyor.
Ve bana neler hatırlatıyor biliyor musun?
Belki sende hissediyorsundur.
O ilk aşklarımızı anışımızı,
O güzel çocukça başına buyrukluğumuzu
Ve… Ve nice ayrılıklar, nice özlemler.
(Nuriye Güler)
TrackBack
TrackBack URL for this entry:
http://www.baharbektas.com/wp-trackback.php?p=6